Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

De Kilimanjaro! ‘De plek tussen hemel en aarde’

 
De Kilimanjaro
‘De plek tussen hemel en aarde’







Robert Alexander Euwe

Voorwoord
Een jaar geleden kreeg mijn vader bezoek van een oud-collega. Toen we een tijdje aan het praten waren begon hij over zijn aankomende reis naar Tanzania, waar hij onderandere de Kilimanjaro zou gaan beklimmen. Toen ik de magische woorden “berg beklimmen” in combinatie met Kilimanjaro hoorde was ik meteen verkocht. Ik zag het al helemaal voor me, weer een prachtig avontuur vol met prachtige natuur en cultuur in the middle of Africa. Ik ben de weken erna alleen nog maar bezig geweest met de Kilimanjaro, ik moest en zal hem ook beklimmen. Steeds meer familie leden om mij heen wist ik enthousiast te maken en deze reis begon vormen aan te nemen van een familie vakantie. In eerste instantie zouden mijn vader, mijn broertje en ik deze berg gaan overwinnen, gevolgd door mijn opa die het verhaal ook hoorde (overigens op zijn 71ste nogsteeds in topconditie) en mijn zus (die ons het hele jaar voor gek heeft uitgescholden) die 5 weken van te voren ook nog opeens mee wilde. Het team bestond nu dus uit 5 mensen en uit 3 generaties wel te verstaan. Een zeer unieke ervaring dus.
Ik was enorm enthousiast en heb er het hele jaar dag in dag uit er naartoe geleefd en gedroomd om daar op een zekere dag in Tanzania op ‘Uhuru Peak’ te mogen staan. Ik was zogezegd bijna een jaar niet meer aanspreekbaar, behalve als het om de Kilimanjaro ging. We hebben zelfs truien laten drukken voor onze expeditie die elk teamlid heeft gekregen. Ik heb tijden lang elke dag getraind en in de laatste paar weken zelfs 2 keer per dag. Helaas was ik erg druk met school dus ik heb al mijn gear echt een paar weken voordat we vertrokken pas kunnen kopen. Bij mijn vader thuis hebben we een hele kamer ingericht (de zogeheten Kili-kamer) waar we alle spullen konden ordenen die nodig waren voor het klimmen van de hoogste berg van Afrika. Toen iedereen zijn spullen had gekocht lag de kamer dan ook compleet volgepropt met spullen als bergschoenen, jassen, regenbroeken, bivakmutsen, slaapzakken, hoofdlampen, waterflessen etc etc.... Het zag er allemaal erg avontuurlijk uit moet ik zeggen. Maar natuurlijk wisten we niet precies wat we nu moesten verwachten. Je leest verhalen op het internet over hoe ongelofelijk zwaar het is terwijl anderen weer zo naar boven lopen. De temperaturen kunnen op de top dalen tot -30 graden, soms ligt er sneeuw en soms heb je volle zon, kortom we wisten niet wat we moesten verwachten en gingen dus maar van het ergste uit.... -30 graden, hagel en sneeuwstromen en ijspegels uit je neus. Na veel georganiseer zijn we dan ook daadwerkelijk op het vliegtuig richting Tanzania gestapt en gingen één van de grootste avonturen van ons leven tegemoet.......

Dag 1 Machame Gate 1828 mtr – Machame Camp 3000 mtr
Om 08;30 werden we opgehaald bij de Kia lodge waar we verbleven. Toen de bus tot stilstand kwam sprongen er 20 negers aan alle kanten uit de bus om al onze spullen op het dak van de bus te binden. Al deze mannen maken deel uit van ons team, we hebben 1 hoofdgids genaamd Sifuel, 2 assistent gidsen en 19 dragers. Het waren allemaal super aardige mannen en hielpen allemaal mee met het inpakken van alle spullen. Na enige tijd vertrokken we dan eindelijk richting.......(spannende muziek)........de KILIMANJARO!!
Na een uur in de bus te hebben gezeten en te hebben genoten van de enorme cultuurshock, kwamen we aan bij het dorpje genaamd Machame. In het dorpje ligt ons startpunt voor onze “route up the mountain” bij de Machame gate. Eenmaal hier aangekomen werd al onze bagage gewogen en verdeeld over de dragers. We hebben een enorm expeditie team van wel 24 man. Allemaal mogen ze zo’n 15 kilo meenemen dus je raadt al hoeveel spullen er mee omhoog gaan. We hebben 1 hoofdgids en 2 assistent gidsen die goed genoeg Engels speken om er een goed gesprek mee te voeren. De rest van de dragers spreekt Swahili en sommige daarvan gebrekkig Engels. Bij de gate was het mistig en koud, het was dan ook niet mogelijk om de summit te zien. Er hangt er een soort van mysterieuze sfeer. Het is koud en mistig, af en toe regent het wat, er alle mensen die hier starten hebben eigenlijk geen idee waar ze kunnen verwachten dus iedereen loopt een beetje zenuwachtig om zich heen. Toen alle bagage was verdeeld en wij ons in onze regenkleding hadden gehesen begonnen we aan de tocht der tochten. Wat meteen opviel was dat het in een opmerkelijk laag tempo ging, ookwel ‘pole pole (langzaam)’ genoemd. Dit doen we zodat ons lichaam goed kan acclimatiseren aan de enorme hoogte waar we ons in de komende 7 dagen gaan begeven. De ultieme top genaamd ‘Uhuru Peak’ ligt op 5895 meter en op deze hoogte is er zo weinig zuurstof dat vrijwel iedereen hier problemen mee krijgt. Dit noem je AMS oftewel Acute Mountain Sickness (geloof mij, dit wil je voorkomen), dit voel je door enorme koppijn en erge misselijkheid, ook kan je erg duizelig en gedesorienteerd worden, er zijn nog veel meer symptomen maar die laat ik maar achterwegen aangezien dat dit verhaal mischien niet een positievere draai geeft.
Het lopen ging dus in een relaxt tempo. Het was erg moddig waar we liepen en na 10 minuten had ik meer modder aan me schoenen hangen, dan er in de wijde omtrek van het regenwoud te vinden is. We liepen voor zo’n zes uur met enkele korte pauzes. Het was jammer dat je meer naar de grond moest kijken dan naar het prachtige met mos, varens en lianen begroeide regenwoud waar we doorheen liepen. Naarmate we steeds hoger klommen kon je het habitat zichtbaar zien veranderen in een steeds opener, koudere omgeving. Tijdens het lopen word je constant gepaseerd door dragers die met enorme tassen op hun hoofd bijna naar boven rennen.
Het lopen was niet heel zwaar maar ik was toch wel erg blij toen wij eindelijk in het kamp aankwamen. Dit had mede te maken met het feit dat ik zo’n gruwelijk honger had dat ik af en toe het idee had alsof ik zwarte vlekken begon te zien. We hadden allemaal enorme honger en begonnen bij het woorden als chocolade reep al flink te kwijlen. Gelukkig waren me pa en ik slim genoeg geweest om in Nederland een hele vooraad aan musli-repen, chocolade repen, snoepjes, dexstro’s etc etc in te slaan. Eenmaal bij het Macheme kamp op 3000 meter aangekomen stonden onze tenten al klaar in een erg mooi georganiseerd kamp. Ons kamp bestaat uit 5 tenten, drie kleine tenten waar wij in slapen, 1 grote tent waar wij eten en waar de gidsen ’s nachts in slapen en 1 enorme tent waar alle dragers slapen.
Nadat we wat thee en popcorn (ja je hoort het goed...popcorn) habben gegeten kregen we ons avond eten dat bestond uit soep met brood en daarna wat rijst met biefstuk. Het was erg lekker en ver boven mijn verwachtingen. Na het eten vonden we het dan ook erg fijn om dan eindelijk op 3000 meter hoogte in onze tenten neer te mogen ploffen. Toen we even op bed hebben gelegen om wat uit te rusten hebben we onze ‘gear’ klaargemaakt voor morgen en ben ik nu bij kaarslicht in mijn tent de laatste woorden van vandaag op papier aan het schrijven. Ik heb erg zin in morgen en ben ook zeker benieuwd wat dag 2 van deze prachtige expeditie ons zal brengen.









Dag 2 Machame Camp 3000 mtr – Shira Camp 3350
Een wandeling van “lik me vestje”!! Stelde eigenlijk niks voor. Het begin erg steil maar na een uur of drie was het al ‘gradual’. In het begin moet ik zeggen zater toch wel erg erg steile stukken maar dat was eingenlijk meer leuk dan moeilijk om daar omhoog te klimmen. Ik heb net als gisteren weer me nikies aan omdat dit naar mijn mening toch een heel stuk comfortabeler loopt, dan die enorme klompen van bergschoenen die ik heb.
Het uitzicht was enorm mooi, doordat de zon eindelijk doorbrak kon je echt kilometers ver kijken. Enorme bergen en rotspartijen werden rondom ons zichtbaar. We konden tot onze stomme verbazing zelfs de top zien!! Toen kregen we pas echt een idee waar we in godsnaam aan begonnen waren. De enorme besneeuwde bergtop was kilometers verder te zien en was omringt met wat mist. Je zag iedereen verbaast kijken...”moeten we daar echt heen??”. Maar ik vond het wel fijn om eindelijk de top te zien zodat ik toch meer idee heb van hoe mijn doel eruitziet.
Het weer is hier zeer onvoorspelbaar, de lucht kan compleet blauw zijn, maar in enkele minuten kan het zo mistig worden dat je je eigen schoenen niet meer kan zien. Om 13;00 kwamen we aan in Shira Camp gelegen op 3350 meter. Het is grappig om te zien dat er een soort van ruilhandel ontstaat binnen ons team in eten. Musli repen en chocola zijn hier opeens heilig. “3 dextro’s voor een musli reep??..” hoorde ik mij op een gegeven moment zeggen tegen Martin. “nee dat doe ik niet..” “oke oke…. 4 dan” “nee 5…” “oke deal!!!” en zo gaat het hier de hele dag door.
Ondanks dat de klim vandaag niet zo zwaar was waren we toch allemaal vrij uitgeput en toen ik even vlug op bed ging liggen viel ik vrijwel meteen in slaap. Waarschijnlijk heeft dat te maken met dat ik en Martin vannacht echt geen oog hebben dicht gedaan. Ik sliep meteen flinke steen tussen me schouderbladen en martin vroor weg van de kou.
Toen we zo’n 20 minuten hadden geslapen werden we alweer wakker gemaakt omdat we nog een klein uurtje gingen lopen om zo beter te kunnen aclimatiseren. Toen de zon net onder was gegaan achter de prachtige bergen in de verte kwamen we weer aan in het kamp waarna ik meteen weer op ‘bed’ ben gaan liggen. Het is mischien geen 5 sterren hotel maar als je dan de sterren hemel inkijkt dan besef je eigenlijk pas dat je je in een 2 miljoen sterren hotel bevindt.

Dag 3 Shira Camp 3350 mtr – Lava Tower 4600 mtr – Barranco Camp 3950 mtr
Vandaag werd er weer om 6 uur op de tent geklopt met de meededeling “hello hello... wake up please”. Gevolgd door Frankie (een drager met een achtelijke muts op zijn hoofd) die twee bekers thee de tent in steekt. Wat trouwens een erg effieciente manier van wakker worden is heb ik al gemerkt. Want met een beker thee in je handen val je zeker niet in slaap, zo wel.... dan ben je heel snel weer wakker. Ik denk dat ik deze manier van wakker worden thuis ook maar is ga introduceren.
Ik voel me vandaag erg goed aangezien ik flink wat uren slaap heb gepakt vanacht. Meteen trek ik kleren aan als ik de warme lucht uit mijn slaapzak voel stromen. De kleren voelen koud en vochtig aan, maar veel keus heb ik niet. We slapen hier op bijna 3500 meter dus het vriest al aardig ’s nachts.
Nadat ik mijn ‘warm water for washing’ heb gekregen, dat ik overgens nooit gebruikt vanwege de kou, heb ik mezelf in mijn schoenen gehesen en me klaar gemaakt voor de zware klim van vandaag.
Toen Martin terug kwam lopen van de tent van me vader en Eline, keek hij mij met een verschrikt gezicht aan. Het was in iedergeval goed te zien dat er iets goed mis was. Meteen vertelde hij dat me vader en Eline vannacht erg ziek waren geworden, zo ziek dat de hoofdgids hun Diamox heeft voorgeschreven. Diamox is een drugs dat er voor zorgt dat je bloed verdunt, waardoor het sneller kan stromen en je daardoor meer zuurstof kan opnemen en hierdoor dus minder last van AMS zou moeten krijgen. Dit is niet bepaald een goed teken, als zij namelijk op deze hoogte al zo ziek zijn geworden dan vraag ik me af hoe ze zich voelen als we dadelijk 2,5 kilometer hoger lopen... Maar we moeten proberen goede hoop te houden!


De eerste paar uur van de klim waren zeer goed te doen. Echt genieten van het uitzicht zit er niet in tijdens het lopen, maar als je af en toe even pauze neemt dan is het toch weer een soort verassing van waar je jezelf bevindt. Het werd steeds zwaarder naarmate we dichter bij lava tower kwamen. De ‘Lava Tower’ is een enorm blok lava van 40 meter hoog, gelegen op 4600 meter hoog. Omdat dit zo hoog ligt is het de bedoeling dat we op deze hoogte een tijdje blijven om je lichaam aan de hoogte te laten wennen en vervolgens weer af te dalen naar ‘Barranco Camp’ gelegen op 3950 meter. Dit aclimatiserings proces noemen ze hier “climb high, sleep low”. Schijnbaar is het echt nodig omdat je anders heel erg last krijgt van AMS verschijnselen. Daar kwam ik ook zeker achter toen we opweg naar ‘lava tower’ op zo’n 4200 meter waren. Bij elke stap die ik zette had ik het idee alsof ik moest kotsen en mijn hoofd voelde afsof er een dikke strop om was gebonden die elke 5 meter harder werd aangetrokken. Ik denk dat ik nu begin te begrijpen waarom ze zeggen dat alleen mensen die bungyjumpen van een brug van 99 meter met een touw van 100 meter, weten hoe het voelt om hoogte ziekte te hebben. Ik was niet de enige die hier last van had, want me vader zakte af en toe ook bijna door zijn benen van de misselijkheid. 200 meter voordat we bij de tower aankomen kon hij dan ook echt geen stap meer verzetten en zakte in tegen een steen. Hij was totaal niet meer aanspreekbaar en dacht waarschijnlijk nog maar aan 1 ding. “ik moet kotsen!!” We hebben allebei even 5 minuten gerust en toen hebben we onzelf de laatste 200 meter omhoog geworsteld. Eenmaal aangekomen op het ‘lava tower plateau’ liepen we als 2 dronken mannen richting de tent en plofde we neer in een stoel. Ik heb mijn ogen dichtgedaan en mijn hoofd tussen mijn benen gelegd en heb 10 minuten niet meer bewogen. Na een tijdje kwam Sifuel de gids binnen, die ons even kwam vertelen dat we wel moesten blijven eten. Me pa en ik keken elkaar aan en konden elkaars gedachten precies lezen... “no fucking way!!”. Maar toch hebben we er ons toe kunnen zetten om wat rijst en kip naar binnen te werken, die met veel moeite binnen moest worden gehouden. Na zo’n 45 minuten in mijn stoel te hebben gezeten voel ik mij alweer een stuk beter en ben weer klaar om te gaan lopen. Toen ik de tent uitliep en eens om mij heen keek, kreeg ik pas in de gaten waar ik was. We waren omsingeld door enorme rotsblokken, bergen, valeien en langs ons stond een masief stuk rots van 40 meter hoog. Het was ongelofelijk mooi, je wist niet waar je moest kijken, zelfs in films heb ik het nog nooit zo mooi gezien. De rotsen zijn hier zo enorm dat je je niks van de afstanden en hoogtes kan voorstellen. Overal waar je kijkt zie je dingen waar je mond van open valt.
Eenmaal weer aan het lopen deed ik dan mijn uiterste best af en toe mijn hoofd op te tillen om te genieten dan de adembenemende omgeving. Ik werd er weer helemaal gelukkig van, je voelt je bijna heilig doordat je hier mag rondlopen. Omsingeld door al deze natuurwonderen slenteren we door de vallei langs de enorme ravijnen. Zelfs de besneeuwde top was perfect te zien vanaf hier. De laatste drie uur van de afdaling naar ‘Barranco Camp’ bleef prachtig, hier en daar schoot een plant uit de grond en hoe meer we afdaalde hoe groener het werd. De wandeling was helemaal niet meer zwaar, van steen naar steen sprongen wij onszelf richting ‘Barranco’ door de oneindige valleien waar ik mij als een mier zo klein voelde. Op en gegeven moment ontsprongen overal beekjes en riviertjes die de groene omgeving als een paradijs deden leken voordoen.
Onder het lopen praten we met Sifuel over de summitnight, hij vindt dat het tot nu toe boven verwachting gaat en hij zegt dat als wij ons goed voelen in ‘Barafu Camp’ we dezelfde avond (dus 1 avond eerder dan gepland) al naar de summit mogen klimmen. Dit zou dus al morgen nacht zijn! We zijn allemaal enthousiast maar tegelijker tijd krijgen we ook het gevoel dat het nu wel heel erg dichtbij komt. De zenuwen zijn al goed te voelen in de groep, want iedereen hoopt natuurlijk dat hij/zij niet ziek wordt.
Eenmaal bij het kamp aangekomen kregen wij meteen ‘warm water for washing’onder onze neus geduwd en voor het eerst heb ik mij dan ook gewassen onder het genot van de volle zon. Het kamp dat ongeveer 30 tenten groot was lag in een prachtige vallei met aan de linker kant de enorme bergtop vol met gletsjers die nu toch erg goed te zien waren. Nadat we hadden gegeten ben ik maar meteen op bed gaan liggen om flink uit te rusten voor de zware dag morgen.








Dag 4 Barranco Camp 3950 mtr – Barafu 4600 mtr
Zoals elke ochtend kregen we ook vanochtend weer om 6 uur een kop thee in de handen geduwd. Nadat iedereen alle gear had gepakt vertrokken we richting de ‘Barranco Wall’, deze berg (die zijn naam zeker verdiend heeft) bestaat uit een massief stuk rots van 300 meter hoog waar we letterlijk met handen en voeten overheen moesten klimmen. Soms moest je van rots naar rots springen en soms recht omhoog klimmen. Dit ging allemaal gepaard met afgronden van een chique 20 tot 30 meter. Af en toe was de situatie dan ook wel zeer gevaarlijk te noemen. Iedereen stond op scherp en deed zo voorzichtig mogelijk. Ik was vrij bang dat er iets zou gebeuren aangezien opa af en toe moeite heeft met zijn balans. Toen we op zo’n 200 meter van ‘the wall’ waren hoorde we opeens een harde schreeuw...AAAAH!!! Meteen draaide wij ons om en zagen papa achterover met een koprol naar beneden vallen. Zo’n anderhalve meter klapte hij tegen een steen en bleef doodstil liggen. Alles wat ik in handen had gooide ik weg en stormde in vollevaart naar beneden. Toen ik na een paar seconden bij hem was en langs hem ging zitten begon hij zijn hoofd alweer te bewegen. Het viel gelukkig mee, hij had erg veel geluk gehad dat toen hij naar beneden voel hij op zijn volle rugtas viel en die als het ware de klap opving. Zijn jas en tas waren wel gescheurd en zijn elleboog zat vol met bloed. Hij had schijnbaar een overhangende rots niet gezien en er vol met zijn hoofd tegenaan gelopen. Volgens hem ging toen even het licht uit en viel toen achterover naar beneden. Hij had dus enorm veel geluk gehad aangezien 5 meter terug een enorm ravijn was. Eenmaal opgeknapt liepen we totaal geshockt weer verder. Toen begonnen we eigenlijk pas te beseffen hoe gevaarlijk het hier kan zijn. Het is helemaal niet zo moeilijk om enkele seconden je balans te verliezen en vervolgens in een ravijn te vallen, wat volgens de gids ook regelmatig gebeurd.
Toen we eenmaal de “Baranco Wall” hadden beklommen namen we een korte pauze op de top, hier kon papa even uitrusten en wij allemaal van de schrik bekomen. Na een tijdje vertokken we weer en liepen we richting “karanka valley”. Dit was een enorme vallei met veel planten en in het dal liep een rivier. Volgens Sifuel was dit het laatste waterpunt waar water op de berg te vinden is. Na de vallei zijn we richting het Barafu camp gaan lopen, het eindpunt van deze dag. Na een aantal uren lopen zie je het landschap langzaam maar zeker in een soort van maanlandschap veranderen. Steeds minder planten en steeds meer stenen, totdat er op een gegeven moment alleen nog maar stenen en rotsen zijn. Desalniettemin liepen we door een ongelofelijk landschap waar je alleen maar met open mond naar kan kijken. De rotspartijen die zo overweldigend groot en mooi zijn dat het net lijkt alsof je in een film beland bent. Hoe dichterbij we bij Barafu komen hoe minder zuurstof er is en ademen word dan ook een stuk moeilijker. De ijle lucht gaat gepaard met flinke hoofdpijn die bij elke stap omhoog alleen maar erger word. In het ergste geval word je dan ook nog eens misselijk.... ik werd misselijk. Niet zo’n beetje ook niet, toen we op 4600 meter hoogte in Barafu aankwamen voelde ik mij dan ook net alsof ik 12 keer door een tractor overreden was. Ik weet dat één van de enige dingen die je aan hoogteziekte kan doen zijn eten en drinken, helaas zijn er als je zo misselijk bent twee dingen waar je liever niet aan denkt...eten en drinken. Toch probeerde ik mijn best te doen om zo veel mogelijk naar binnen te werken met af en toe kokhalzende activiteiten als resultaat. Toen ik eenmaal mijn dagelijkse 5,5 liter op had en flink had gegeten voelde ik mij gelukkig al een stuk beter. Eline die verdiende het echter om zware hoofdpijn te krijgen en ik werd ook gruwelijk boos toen ze erover begin te zeuren. Ze trekt zich helemaal niks aan van wat de gids zegt. Je moet normaal minimaal zo’n 4 tot 5 liter water per dag drinken. Als je diamox slikt droogt je lichaam enorm snel uit en moet je zo’n 5 tot 6 liter per dag drinken.... Eline drinkt 1,5 liter water per dag. (nogsteeds aan de diamox). Dus ik heb me vandaag nogal geërgerd aan het feit dat ze schijt heeft aan de regels maar wel zeikt als ze koppijn krijgt.
De tenten die door de porters werden opgezet stonden schots en scheef tussen de rotsen. Helaas lagen onze slaapmatjes dan ook midden op een stenen massa die mijn ruggengraat in mijn middagslaap niet ten goede heeft gedaan. Eenmaal een beetje uitgerust zijn Martin en ik verder naar boven geklommen om de zonsondergang van mooi punt te kunnen bekijken.

Allemaal zijn we natuurlijk nogal zenuwachtig voor vannacht. Want om drie uur worden we vannacht gewekt om vervolgens naar de summit te klimmen. Hier draait alles om, halen we het of halen we het niet. Met in je gedachten dat je op internet leest dat dit vrijwel voor iedereen de zwaarste dag uit hun leven is, begin je aan dingen te denken waar je helemaal niet aan wil denken... “75% van de mensen haalt het niet tot de top, hmm...” hier moet ik niet aan denken, een positieve instelling moeten we hebben volgens de gids. Hij denkt namelijk dat we het allemaal halen. Jaja.. dat zou ik ook zeggen als ik gids was, komt een beetje raar over om als gids te zeggen “....nou nee, ik denk niet dat jullie het halen.”
Maar omdat ik dus heel erg bang ben dat ik hele erge hoogte ziekte zal krijgen, aangezien ik daar nu ook al last van heb, heb ik aan de gids gevraagd of ik ook niet 1 Diamox pil kan slikken. Als je namelijk AMS krijgt stuurt de gids je naar beneden en mag je niet meer naar de summit. Aangezien ik hier al een jaar naartoe leef MOET IK DIT HALEN, dan maar iets meer zekerheid door een Diamox pil te slikken. De gids was het hiermee eens en ik kreeg een pil voorgeschoteld. Na een geweldige avondmaaltijd van havermout aangemengd met water (GADVERDAMME!) en natuurlijk wat spannende verhalen over de Kilimanjaro ben ik in mijn tent gaan liggen. Eenmaal compleet ingepakt in me thermo kleding, grote wollen sokken, bivakmust en slaapzak, probeerde ik mij mentaal voor te bereiden op misschien wel de meest fysieke zware dag van mijn leven.

Dag 5 Barafu 4600 mtr – Uhuru peak 5895 mtr
Toen ik om drie uur ’s nachts wakker werd gemaakt voelde mijn lichaam alsof ik de vorm had aangenomen van de stenen die onder mijn 2cm dunne matje lagen. Toen ik voor mijn gevoel de laatste paar stenen tussen mijn schouderbladen vandaan haalde, bedacht ik mij opeens dat ik vannacht ongelofelijk ziek was geworden. Ik dacht eerst dat ik dat gedroomd had maar helaas was dat niet zo. Ik was vannacht uit mijn tent gegaan om te plassen, toen ik stond te plassen werd ik in één vlaag ongelofelijk misselijk en moest overgeven. Ik heb geprobeerd me nog aan een grote steen vast te pakken maar ik zakte met trillende benen in elkaar. Vervolgens ben ik terug naar mijn tent gekropen en weer ik mijn slaapzak gaan liggen. Toen ik eenmaal in mij slaapzak lag ging het alweer beter. Dit kan ik absoluut niet gebruiken aangezien we nu een poging gaan doen om naar de summit te komen. Dus met een enorm kutgevoel begin ik mij klaar te maken voor de laatste en belangrijkste tocht van deze expeditie. Na een half uur zijn we allemaal klaar en staan we klaar om te gaan langs onze tenten. Ik ben de enige die zich op dat moment zo misselijk voelt, dus ik ben er al bijna van overtuigd dat ik met zware AMS van de berg af zou worden gevoerd. Het kan natuurlijk alleen maar erger worden aangezien we nog 1200 meter omhoog moeten klimmen. Maar toch probeer ik al mijn moed te verzamelen om toch een poging te doen om daar boven op die voor mij heilige plek te staan. Ik moet het immers halen!!! Het schrikaanjagende woord “Twende” (let’s go) klinkt uit de mond van de gids, ons team komt langzaam in beweging. Het is pikke donder en het enige wat ik kan zien zijn de voeten van Eline voor mij die door mijn hoofdlamp verlicht worden. Het tempo is redelijk langzaam maar voor mijn misselijkheid en hoofdpijn is elke stap te veel. Ik probeer mezelf zo ongelofelijk op te fokken dat ik strak sta van de adrenaline. Na een uur klimmen gokte ik dat we wel van de 4600 meter naar de 5000 meter waren geklommen. Ik vraag vol hoop aan Sifuel hoe hoog we zitten maar volgens hem zitten we pas op 4700 meter. Mijn moed zakt weer weg richting mijn bevroren tenen. Ik begin mezelf weer helemaal op te fokken en probeer mijn gedachten op nul te zetten en als een machine stap voor stap naar boven te lopen. Nogsteeds heb ik erg veel problemen met mijn misselijkheid en hoofdpijn. Ik probeer te drinken maar mijn water in mijn camelback is bevroren. Na een paar uur lopen begint het licht te worden en wordt de top van de berg zichtbaar. Deze ligt nog zo ver weg dat we elkaar allemaal aankijken met een blik van hoe is dit in godsnaam mogelijk????!! De gedachte om op de hoogste berg van Afrika, op de top mijn armen in de lucht te steken en te schreeuwen van blijdschap zorgt voor veel energie die ik goed kan gebruiken om maar door te blijven stappen. Het lopen gaat erg moeizaam, bij elke stap die je zet zak je door het grind weer een halve stap terug. Na zeven uur in deze vrieskou beginnen we stella point (5700 meter) te naderen. Nogsteeds heb ik bij elke stap het gevoel alsof ik moet kotsen, ik heb me in lange lange tijd niet zo enorm klote gevoelt...maar we moeten en zullen het halen!!! Eline en Martin worden ook erg ziek. Eline is compleet uitgeput en valt af en toe gewoon om van de vermoeidheid. Na korte pauzes van 2 a 3 minuten moeten we weer verder. We kunnen niet te lang op deze hoogte blijven aangezien je hier enorm ziek van wordt. Iedereen perst zijn laatste beetje energie uit zijn lichaam en uiteindelijk halen we dan toch stella point. Iedereen zakt bijna door zijn benen nu we dan eindelijk op de krater rand staan. Nu hebben we officieel de Kilimanjaro beklommen, maar hier nemen we natuurlijk geen genoegen mee, we moeten namelijk naar Uhuru Peak op 5895 meter!!! Vanaf dit punt kunnen we in de verte het Uhuru peak bord zien staan. Dit geeft ons allen enorm veel energie. Het bord waar we al zo lang naar uit kijken om daarmee op de foto te mogen is nu eindelijk zichtbaar. Na 5 minuten pauze beginnen we vanaf de krater rand naar de summit te lopen. Ook dit is zwaar aangezien de hoogte echt slopend voor je lichaam is. Allemaal lopen we met dikke koppijn en misselijkheid richting het bord. Enorme gletsjers liggen aan alle kanten van ons, we vallen compleet in het niets als we langs de 60 meter hoge ijsmuren lopen, maar iedereen is te ziek en te uitgeput om omzich heen te kijken. We hebben nu maar één doel en dat licht voor ons. Het is één van de zwaarste tochten uit ons leven maar na 2 uur lopen bereiken we dan eindelijk UHURU PEAK!!! Vol overgave vallen we op onze knieën voor het “heilige”bord op de grond. Na enkele kreten van vreugde verzamelen we energie om met het bord op de foto te gaan. Iedereen gaat met een grote trotse glimlach met het bord op de foto. We blijven nog zo’n 20 minuten op de top, om van het oneindige uitzicht te genieten en te realiseren wat we nu eigenlijk bereikt hebben.
Voordat we weer vertrekken begin ik nog om mij heen te kijken om nog een mooie steen voor op mijn bureau te zoeken. Nadat ik een mooie vulkanische steen te pakken heb beginnen we aan onze zware afdaling. De afdaling zou nog eens 7 uur duren, maar iedereen wil zo snel mogelijk weg van deze hoogte dus dat is geen probleem. Naar beneden lopen gaat een stuk sneller, met een enorme vaart springen ik en Martin als het ware door het grind naar beneden. Ook gaan we dan ook af en toe met enorme vaart op onze bek. Maar gelukkig val je in het grind niet zo hard. Doordat we zo lang op de top zijn gebleven zijn Martin en ik echt ongelooflijk ziek. Door het zuurstof tekort hebben we dus constant het gevoel alsof we zeer dronken zijn en over moesten geven. Als twee dronken zatlappen struinen we dan ook de berg af. Elke stap naar beneden voel je de lucht dikker worden in je longen en geeft dus een erg goed gevoel. Toen we bij Barafu Camp aankwamen ging het al iets beter. Hier moeten we onze spullen pakken die we vannacht hadden achtergelaten, daarna vlug even iets eten om vervolgens meteen weer te vertrekken richting Millennium Camp op 3890 meter waar we gaan overnachten. Tijdens het lopen richting Millennium heb ik het gevoel alsof ik weer een beetje leef, het lopen gaat ook al een stuk beter. Eenmaal aangekomen bij Millennium kamp is het al donker aan het worden en kruip ik gelijk mijn tent in. Het is moeilijk te bevatten dat we daadwerkelijk de top hebben behaald!! Vol voldoening val ik in slaap in mijn slaapzak en geloof mij als ik zeg dat ik heerlijk heb geslapen.
Dag 8 Millennium Camp 3950 mtr - Mweka gate 1800 mtr
Vandaag worden we weer om 6uur door Frankie gewekt met een kop thee. Ik had het idee alsof ik in een soort van coma had gelegen vannacht. Ik had enorm vast geslapen vannacht, wat ik natuurlijk helemaal niet erg vond. Na het ontbijt beginnen we onze laatste wandeling van Millennium Camp naar het Mekka Gade. Dit was natuurlijk een super relaxte wandelingen omdat alles nu achter de rug is. Het geeft een geweldig gevoel dat alle spanning die ik dit jaar heb opgebouwd nu eindelijk van mij af is. Ik kon eindelijk mijn hoofd weer een keer leegmaken. Tijdens het lopen kijk ik af en toe nog eens achterom naar die enorme besneeuwde bergtop die zich steeds verder van ons verwijderd. Het is moeilijk om te geloven dat dan eindelijk na dat héle jaar van dromen om daar op de top te staan, ik dat nu eindelijk bereikt hebt. Ik heb nogsteeds het gevoel alsof ik aan het dromen ben.
Na een uur of vijf lopen komen we dan eindelijk aan bij de Gate die ons dadelijk definitief van de Kilimanjaro laat vertrekken. Er hangt een stille sfeer, iedereen is erg in zichzelf ingekeerd en niemand zegt veel. Iedereen probeert deze ongelofelijke ervaring een plaats te geven in zijn hoofd. Ik merk dat ik erg veel voor me uit aan het staren ben omdat het allemaal zo moeilijk te begrijpen is dat het ons echt is gelukt.
Als alle dragers alle spullen hebben verzameld word alles weer boven op de bus gebonden en beginnen we weer richting de lodge te rijden. Tijdens de rit kijken we nog velen malen achterom naar de enorme berg waar we gister nog bovenop stonden en kijken elkaar met een voldoenende glimlach aan.


We made it!!!!!




Kili-feiten & termen


• Kilimanjaro 5895 meter is gelegen in Tanzania op de grens met Kenia

• 20.000 mensen per jaar doen een poging 75% haalt het niet tot de top

• Kilimanjaro is de hoogste berg van Afrika en de hoogste vrijstaande berg van de wereld

• De beklimming duurt zo’n 7 dagen

• Uhuru Peak is het aller hoogste punt op de Kilimanjaro

• De berg bestaat uit 3 bergtoppen Kibo, Shira en Mawenzi


Acclimatiseren
Het proces dat zich voordoet als je jezelf op groote hoogtes bevindt. Je lichaam moet wennen aan de hoeveelheid zuurstof die in de lucht zit. Acclimatiseren is heel belangrijk, doe je dit niet goed dan kun je erg veel last krijgen van AMS.

AMS
Staat voor ‘Acute Mountain Sickness’, de is de ziekte die gepaard gaat met grote hoogstes. Door het zuurstof tekort gaan je bloedvaten opzwellen zodat ze meer bloed kunnen doorlaten, hierdoor zwellen je hersens op waardoor je enorme hoofdpijn en misselijkheid krijgt. In een later stadium, verlies je je coördinatie, ga je schuimbekken, word je emotioneel en krijg je paniek aanvallen. Als je dan niet onmiddellijk afdaalt, kun je er binnen enkele minuten aan overlijden.

Diamox
Een soort van drugs dat je bloed verdunt waardoor het sneller kan stromen en zo meer zuurstof in je lichaam kan transporten, het gaat dus AMS tegen.

Summit
Gewoon de engelse vertaling voor “de top” in dit geval Uhuru Peak

Gear
De engelse vertaling voor onze bergbeklim materialen. Alles van bergschoenen tot hoofdlamp. We hadden een paklijst van 2 a4tjes dus die ik jullie besparen

Kibo
De hoogste van de 3 bergtoppen van de Kilimanjaro, met als hoogste punt Uhuru Peak

Drager
Een man die spullen voor onze expeditie mee naar boven draagt, spullen als tenten grote rugzakken etc. in het Engels ook wel porter genoemd
 

Tags

 
 

Respect

 
 
Robert A. Euwe

De Kilimanjaro! ‘De plek tussen hemel en aarde’

28 dec 2009, 12:08

De Kilimanjaro
‘De plek tussen hemel en aarde’







Robert Alexander Euwe...
Laura Stevens

Reisverslag African Dawn Project

19 okt 2008, 11:51

Reisverslag Zuid- Afrika april 2006

In april 2006 heb ik meegedaan aan het project “African...
Laura Stevens

Port Elisabeth

19 okt 2008, 11:45

Port Elizabeth staat bekend als de “Vriendelijke Stad”, en is een ideale vakantieplaats voor het...
Laura Stevens

Addo Olifanten park

19 okt 2008, 11:41

In het gebied, waar nu het Addo Olifanten park is, had zich tegen het einde van de 19e eeuw een...